De protestgroep stelt dat de omroep Tros, die het liedje selecteerde, zich teveel heeft laten leiden door de smaak van zijn eigen achterban, ouderen die graag meedeinen op schlagers en het Nederlandstalige levenslied.

Zoals bekend zijn de Nederlandse inzendingen hun tijd vaak zo ver vooruit dat zelfs het internationale avant-garde publiek van het Songfestival ze nog niet op waarde weet te schatten:

Neem het parasitaire yuppenstel Joris en Monique, een creatie van Koefnoen uit 2005 (kritiek op de “graaicultuur”-mentaliteit bestond dus blijkbaar ook al vóór de kredietcrisis losbarstte). In onderstaand fragment ontdekken ze tot hun verontwaardiging dat de kinderopvang iedere avond sluit en dat ze dan tot de volgende ochtend zelf voor hun kind moeten zorgen:

Over the top? Niet in het Nederland van 2009, blijkt uit de Volkskrant vandaag. Joris en Monique brengen ook wel eens een dagje op het strand door:

‘Reddingsbrigade wordt oppascentrale’

DEN HAAG – De posten van de Reddingsbrigade Nederland worden steeds meer een kinderoppascentrale. ‘Het interesseert ouders soms bar weinig dat hun kind een paar uur bij ons zit te wachten op zijn of haar ouders’, vertelt directeur Raymond van Mourik van de Reddingsbrigade Nederland zaterdag.
[...]
Van Mourik heeft verscheidene voorbeelden van ouders die het de normaalste zaak van de wereld vinden dat de posten van de Reddingsbrigade er ook zijn om op kinderen te passen. Dan is het kind al uren bij ons en komen de ouders om 5 uur langs om te kijken of hun kind er is en dan is de reactie naar het kind: ‘En, heb je een leuke dag gehad?’

Daarom houden wij van Omtersaaist het ook maar liever bij mannen. Nog een voordeel van de gelijkslachtige liefde: je kunt samen flirten met dezelfde persoon…

De kranten staan er bol van:

Het biculturele Omtersaaist denkt dat de journalisten van het Nederlandse Netwerk het slachtoffer zijn geworden van jarenlange monoculturele taalverarming, voornamelijk gevoed door de wederzijdse ondertiteling op Vlaamse en Nederlandse tv-zenders.

Anders hadden ze namelijk wel geweten dat de Vlamingen die ze hoorden praten over “een kindje kopen” gewoon de gangbare uitdrukking gebruikten voor wat in Nederland meestal “een kindje krijgen” genoemd wordt…

(bron titelstatistiek: statbel)

EU-leiders zoeken oplossing voor economische crisis

Of is het iets anders?

Dit ritueel speelt zich bij iedere topontmoeting af voor de “familie-foto” van de deelnemers. Op de grond liggen papiertjes met de namen, keurig protocollair gerangschikt naar rang (president of premier) en anciënniteit.

Volgens welingelichte kringen komt het regelmatig voor dat zo’n premier of president bukt, en het papiertje met zijn of haar naam oppakt om het te verwisselen met dat van iemand die dichter bij de voorzitter geplaatst was.

Politici, het zijn soms net mensen (en dat geldt niet alleen voor die van Polen)…

Locaties: zie de tags. Voor aanvullingen of correcties houden we ons aanbevolen.

(Coldplay, Viva la Vida, via)

Jawel, de internet-verkiezing van de grootste Rus aller tijden – Imya Rossia, de Naam van Rusland – is begonnen. En inderdaad: Stalin ís kandidaat. Poetin overigens niet (hij zou waarschijnlijk gewonnen hebben).

Eveneens kandidaat zijn Lenin, en Iwan de Verschrikkelijke en diverse andere tsaren (Nicolaas II, Alexander II, Peter de Grote, Catharina de Grote). En Chroesjtsjev, en Jeltsin, en twee Sovjet-maarschalken uit de Tweede Wereldoorlog.

Maar er zijn dus veel echt goede kandidaten bij deze Russische verkiezing! Tolstoj, Dostojevskij en Poesjkin zijn natuurlijk van de partij, maar ook Gagarin, Sacharov, Mendelejev, Tsjaikovskij. En veldmaarschalk Koetoesov (die van de slag bij Borodino, en Oorlog en Vrede).

Die Sovjetmaarschalken zijn interessant: De een is Konstantin Rokossovskij: hij werd in 1937 als onderdeel van Stalins grote zuiveringen beschuldigd van verraad, gemarteld (“resulting in nine missing teeth, three cracked ribs, the removal of his fingernails, and three mock shooting ceremonies”), in de gevangenis gegooid - en in 1940 weer doodleuk door dezelfde Stalin in ere hersteld waarna hij Moskou – en Stalingrad, in de gelijknamige slag - van de ondergang redde.

De andere maarschalk, Georgij Zjoekov, is ook niet de minste (hij viel met het Rode Leger in 1945 Berlijn binnen), maar dan misschien net wat dubieuzer omdat hij in Warschau in 1943 aan de overkant van de rivier halt hield totdat de Nazis de daar uitgebroken opstand hadden neergeslagen en de stad met de grond gelijk gemaakt. Dat gebeurde op uitdrukkelijke orders van Stalin, en wat Zjoekov er zelf van vond staat ter discussie, maar het lijkt me toch een vlekje.

Drama dus! Heroïek en menselijk lijden! En als dat op zich al niet Russisch genoeg is, dan is daar om het helemaal af te maken de verkiezing zelf: je kunt in elk geval zo vaak stemmen als je wilt. De bewering dat de uitslag van tevoren al vast lag, berust echter op vuige roddels van buitenlandse inlichtingendiensten waaraan Omtersaaist geen enkel geloof wenst te hechten.

Stand op dit moment: De “bard” Vladimir Vysotskij op 1, Stalin op 2.

1. Zet ze een half uur, voorzien van de juiste toverspreuk, in de hal van het flatgebouw waar we wonen, onder de magische driehoek gevormd door de brandtrap in de hoek. Na afloop blijkt één van de kastjes (tijdelijk) verdwenen.
2. Nog een half uur later is het verdwenen kastje veranderd in twee schemerlampen.
3. Twee uur later: Het overgebleven kastje is nu een ander kastje geworden. Door de sterke kosmische krachten die in deze fase van de transsubstantiatie zijn opgetreden staat het nu een paar meter van de plek waar je het had achtergelaten.
4. Diezelfde kosmische krachten hebben de twee schemerlampen inmiddels dwars door de muur naar de stoeprand gedrukt. Bij dat proces veranderen de schemerlampen in een kapotte fauteuil en twee houten deuren.
5. Nog een uurtje rijpen geeft tot slot de autogenese van een extra sofa, twee glazen deuren en een stapeltje plastic electriciteitsbuizen. De transsubstantiatie is nu voltooid.

Nuttig, deze magie? Volgens mij niet. Maar wel indrukwekkend!

Ah ja, die toverspreuk die erop moet: “Grof vuil, wordt morgen opgehaald”.

Fingers crossed dan maar hee…

Natuurlijk, wat volgens Wilde en Shaw geldt voor de VS en het VK, geldt in zekere zin ook voor Vlaanderen en Nederland. Maar zoals Bourgeois terecht opmerkt, zelfs de Britten en Amerikanen gaan niet zo ver dat ze elkaars programma’s ondertitelen, ondanks dat de onderlinge verschillen groter zijn:

‘Nergens in de wereld zijn ondertitels in landen met dezelfde taal’, aldus Bourgeois. ‘De Amerikanen ondertitelen geen Britse programma’s, ondanks de taalverschillen. De Spaanse en Zuid-Amerikaanse tv-programma’s worden zo bij elkaar uitgezonden.’

Hetzelfde geldt bij mijn weten trouwens tussen Duitsland en Oostenrijk.

Let wel, we hebben het hier over het ondertitelen van mensen die gewoon de standaardtaal spreken, met alleen een licht regionaal getint kleurtje. Op de Zwitserduitse TV worden zelfs de verschillende dialecten (vrijwel niemand spreekt standaard-Duits) niet ondertiteld, onder het motto: je went er maar aan. En terecht, ook dat.