“Nee nee“, zeg ik. “Niet die broer van me, ik bedoel die andere, die blond is – nu ja, nogal kalend de laatste jaren.“
De tandarts kijkt me fronsend aan en schudt verontschuldigend van nee.
“Ik kan geen gezichten of haarkleuren onthouden“, zegt hij, “een vrouw met paars haar misschien daargelaten. Als iemand mij een naam vernoemt, haal ik me alleen een open mond en een gebit voor de geest.“
