Zoals daar is: de stemming in de Kamercommissie Binnenlandse Zaken nog niet plenair bekrachtigen. Want de stemming in de commissie vandaag betekent formeel nog niets – is geen formele uitspraak van de Kamer.

uit het Kadervoorstel van Yves Leterme:

De (Franstalige) inwoners van de zes faciliteitengemeenten zouden wel het recht krijgen om in Brussel hun stem uit te brengen.

Dat is de zogenaamde “kiespas”. Zoiets als studenten die mogen stemmen in de stad waar ze studeren, in plaats van de stad waarin ze gedomicilieerd zijn.

Hier wordt dus het recht gegeven aan de inwoners van de 6 faciliteitengemeenten die dat willen, om te gaan stemmen in het (dan aparte) kiesdistrict Brussel, in plaats van hun (op dit moment nog toekomstig) eigen kiesdistrict Vlaams-Brabant.

Er is dan een uitzonderingsregel voor sommige inwoners van een paar gemeenten, net zoals je voor studenten een uitzondering zou kunnen maken, maar er is geen structureel verschil meer tussen de verschillende kieskringen, die dan allemaal OF Vlaams, OF franstalig/Waals OF tweetalig/Brussels zullen zijn.

Je zou bijna denken dat er een strategie achter zit…

Los daarvan is mijn standpunt inderdaad dat ze kunnen (zelfs moeten) worden afgeschaft omdat niet voldaan wordt aan het criterium dat culturele beschermingsconstructies dienen ter bescherming van een stuk (inheemse) cultuur dat anders zou verdwijnen. De faciliteiten dienen nu geen cultureel/collectief doel, maar het individuele gemak van de Franstalige inwoners van de rand – en daar zijn groepsrechten per se niet voor bedoeld.

Maar het grootste deel is daarná ingeweken, en heeft dus geen recht van spreken meer (want als je naar Frankrijk verhuist weet je ook dat je Frans moet leren).

Niet zoals zij het ervaren. Bij het instellen van de taalgrens zijn er faciliteiten toegekend. Dat die “uitdovend” waren of niet, dat is een kwestie van _interpretatie_ – in werkelijkheid is zoiets een verworven recht.

In die optiek is er niks fout mee om als Franstalige in een faciliteitengemeente te gaan wonen zonder Nederlands te leren – sowieso is in hun wereldbeeld dat nog altijd binnen het tweetalige België. Niet in het “buitenland” , zoals de Vlamingen het ervaarden, die de taalgrens als toekomstige staatsgrens zagen.

Wat de interpretatie van de voorgeschiedenis ook moge zijn, ondertussen is de werkelijkheid dat daar 120.000 Franstaligen in de rand wonen. En hebben we die Oost-Europeanen met hun vele taal- en godsdienst- en “etnische” lappendekentjes niet altijd voorgehouden dat ze niet over het vermeende “onrecht” in het verleden moeten zeuren maar kijken naar de _huidige_, _feitelijke_ situatie?