Om ter saaist

H, mijn favoriet studie-object voor deze blog, heeft een doucheradio gekocht. “Een wat??”, hoor ik u zeggen?

Een doucheradio, yep: een waterdicht ding met een hanghaak, zodat je het nieuws niet hoeft te missen onder de waterstralen. 8 Euro. Voor weinig flexibele geesten zoals de mijne die eigenlijk nog nooit een radio hebben gekocht*, blijft het concept radio vastgeroest op de vorm waaronder ik radio’s voor het eerst tegenkwam: een klein boekentasje groot, prijsklasse 100 tot 250 euro (was toen nog in Belgische franken/Nederlandse guldens uiteraard).

Maar de wereld stormt vooruit, en radio is commodity geworden. Net zoals al die andere dingen die vroeger schaars en nu mass-produced, goedkoop en alomtegenwoordig (telefoons, computers, kleren, meubels, voedsel …).

Wat alvast niet voor commoditization in aanmerking komt: tijd (**). Toen dingen nog kostbaar waren maar onze tijd goedkoop gingen we zelf maar zitten prutsen aan onze spullen (kleren verstellen, apparaten repareren, voedsel verbouwen…).

Nu hebben we hopen (wegwerp)spullen waar we zo weinig mogelijk tijd proberen aan te verliezen. Integendeel, ze moeten ons helpen om die laatste paar minuten nuttig doorgebrachte tijd uit onze beperkte 24u/dag te knijpen.

Niet zo gek dan toch, die H, met zijn aankoop van 3 dagelijkse minuten aan het zachte prijsje van 8 euro.

* OK dan, ééntje, maar dan ingebouwd in een auto. Dat is dan ook de enige plek waar ik naar de radio luister. Radio is ook een feature van mijn telefoon, maar één dat ik nog nooit gebruikt heb…
** Ruimte is een ander, maar over de vastgoedmarkt gaan we het wel nog een volgende keer hebben :-). En het argument van de eindige en ongelijk verdeelde natuurlijke resources vergeten we voor het gemak ook maar even.