Schrijf je op een dooie zondagavond in 2003 de verveling van je af:
Drie jaar en een half later… een hele tijd. Het kleine dochtertje, ondertussen een flinke meid, kan lezen en schrijven en neemt uiteraard de verdediging van haar mama op!
Moraal: Verba volent, scripta manent.
Generaties nadien kan je nog ter verantwoording worden geroepen.
BTW: en lach me niet uit omdat ik de commentaren op andermans blog zit te lezen! Het gaat hier wel over een blog met “cult following“, waar je elke dag wel moet naar terugkeren! Zo populair dat voor “linken” naar blog.zog.org gewoon er gewoon een nieuw werkwoord “Michellen” is!
Wie de fenomenen “praten met Nathalia” en vooral “namen in Japanse tekens” niet kent, die kent niets van ‘t interweb!
Dit was denk ik de allereerste keer dat ik zoiets deed. En waarschijnlijk ook de allerlaatste keer: ik kan me zo niets aners voor de geest halen waar ik eventuele Boude Beweringen niet met hele langen nuance omfloerst heb.
Meer nog: ik heb me per e-mail verontschuldigd bij moeder en dochter. I was, zoals dat heet, out of line. Men lacht niet met mensen op die manier, wat ik deed was gemeen.
Wel, ik zag je weghaling op het moment dat ik publiceerde gisteravond, had de screenshots en de posting eerder geprepareerd.
Heb toen nog een naam uit mijn tekst weggehaald, zodat het niet Googlebaar is…
En dat komt dan van XXXXXXX XXXXXXXXXXX XXXXXXXXXXXXXX XXXXXXXXX XXXXXXX.
(Censuur door Pieterr. De posting was helemaal niet verwijtend bedoeld, gewoon als observatie. Kritische of jubelende commentaren over onze eigen schrijfsels, graag, maar liever niet over die van andere mensen)
Ah tolko by nadolgo ne proshatas. Izumi Mahmoud.